Category: ΒΙΤΑΜΙΝΕΣ


jan2013_coq10tlf_05

Από τον Δρ Mercola

Η νόσος  του Aλτσχάιμερ έχει πάρει σήμερα διαστάσεις  επιδημίας, με 5,4 εκατομμύρια Αμερικανούς, ένα στα οκτώ άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω, ζουν με την νόσο Αλτσχάιμερ.(1 )

Μέχρι το 2050, αυτό αναμένεται να φτάσει σε 16 εκατομμύρια, και στα επόμενα 20 χρόνια,  προβλέπεται ότι το Αλτσχάιμερ θα επηρεάσει έναν στους τέσσερις Αμερικανούς.

Ενώ η αιτιολογία της ασθένειας  αυτής, όπως και πολλών άλλων  είναι ένα μυστήριο, γίνεται  ολοένα και πιο σαφές ότι αυτά που τρώμε, ή αυτά που δεν τρώμε, μπορούν να επηρεάσουν, ακόμη και να είναι μέρος της αιτιολογίας της ασθένειας, όπως επίσης επηρεάζουν  και το ρυθμό με τον οποίο εξελίσσεται η ασθένεια.

Οι βιταμίνες της ομάδας Β, ειδικά το φολικό οξύ και οι βιταμίνες Β6 και Β12, παίζουν ισχυρό ρόλο τους στην πρόληψη της νόσου τουΑλτσχάιμερ.

Οι Βιταμίνες Β μπορεί να μειώσουν την συρρίκνωση του εγκεφάλου έως και κατά 90 τοις εκατό.

Τα υψηλά επίπεδα του αμινοξέος  ομοκυστεΐνη, συνδέονται με την εγκεφαλική συρρίκνωση και τον αυξημένο κίνδυνο της νόσου του Aλτσχάιμερ. Οι βιταμίνες Β είναι γνωστό ότι μειώνουν την ομοκυστεΐνη. Σε μια μελέτη του 2010, (2 )συμμετέχοντες έλαβαν σχετικά υψηλές δόσεις βιταμινών του συμπλέγματος Β, συμπεριλαμβανομένων:

800 μικρογραμμάρια (mcg) φυλλικού οξέος – Η ημερήσια δόση (RDA ) στις ΗΠΑ είναι 400 mcg / ημέρα
500 mcg B12 (κυανοκοβαλαμίνη) – Η RDA είναι μόνο 2,4 mcg / ημέρα
20 mg Β6 (υδροχλωρική πυριδοξίνη) – RDA στην US 1.3 έως 1.5 mg / ημέρα

Συνέχεια

ellhnas

Η προστατευτική δράση των προβιοτικών στη γαστρεντερική φλεγμονή και στη μείωση του καρκίνου του εντέρου έχει ήδη αποδειχθεί από διάφορες μελέτες. Τώρα, μια νέα επιστημονική έρευνα, με επικεφαλής έναν έλληνα ερευνητή της διασποράς, που πραγματοποιήθηκε σε πειραματόζωα (ποντίκια), δείχνει ότι τα προβιοτικά -ζωντανοί «καλοί» μικροοργανισμοί- έχουν ανάλογη ωφέλιμη δράση στο ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα, τη συχνότερη μορφή καρκίνου του ήπατος.

Συνέχεια

Eνας διατροφολόγος, νομίζω είναι πιο κατάλληλος να απαντήσει.

Πάσχετε από διαβήτη;

Σας έχουν πει ότι πρέπει να ακολουθείτε μια χαμηλή σε λίπη και υψηλή σε υδατάνθρακες δίαιτα;

Η βάση της διατροφής σας είναι οι υδατάνθρακες (ψωμί, ρύζι, μακαρόνια); Σας έχουν πει ότι ο μόνος τρόπος ελέγχου του σακχάρου είναι η λήψη χημικών φαρμάκων;

Τι θα λέγατε, αν μαθαίνατε ότι αυτές οι συμβουλές είναι εσφαλμένες και επικίνδυνες για την υγεία σας και ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μεγάλων εταιρειών φαρμάκων;

Τεχνητές γλυκαντικές ουσίες: To FDA είπε ναι στα Δηλητήρια

Καταναλῶστε ἄφοβα ἀσπαρτάμη…

Υπάρχουν δύο τύποι διαβήτη: ο διαβήτης τύπου 1 και ο διαβήτης τύπου 2.

Ο διαβήτης τύπου 1 εμφανίζεται συνήθως πολύ νωρίς στη ζωή και σχετίζεται με την ικανότητα του παγκρέατος να παράγει ινσουλίνη.

Ο διαβήτης τύπου 1 συχνά ονομάζεται ινσουλινο-εξαρτώμενος διαβήτης, επειδή οι άνθρωποι με αυτή την ασθένεια πρέπει να κάνουν καθημερινά ενέσεις ινσουλίνης.

Ο διαβήτης τύπου 2 εμφανίζεται συνήθως αργά στη ζωή και είναι πολύ περισσότερο κοινός από τον διαβήτη τύπου 1.

Πάνω από το 90% των ανθρώπων με διαγνωσμένο διαβήτη έχουν διαβήτη τύπου 2 (1). Οι άνθρωποι με διαβήτη τύπου 2 μπορεί να έχουν έλλειψη στην ποσότητα της ινσουλίνης που παράγεται από το πάγκρεας, αλλά δεν είναι εξαρτώμενοι από ενέσεις ινσουλίνης.

Συνέχεια

Eπικοινώνησα με μια φίλη για ένα πρόβλημα κάποιου γνωστού της  με μυϊκή δυστροφία, θυμήθηκα οτι ειχα αντιμετωπίσει μια ανάλογη περίπτωση, με αρκετά καλά αποτελέσματα με βιταμίνες, βρισκόμενη στο εξωτερικό ανέτρεξα στο ίντερνετ για να της στείλω τις δοσολογίες και έπεσα πάνω στο παρακάτω άρθρο.

Διαβαζόντας το άρχισα να θυμώνω βλέποντας ότι κάποιοι καταξιωμένοι συνάδελφοι, συγκεκριμένα ο Roger J. Williams, PhD απο το 1953 επισήμαναν ότι η  μυϊκή δυστροφία, οπως και κάθε δυσ-τροφία είναι ζήτημα έλλειψης τροφής,που εμείς σαν Ελληνες μπορούμε πιο εύκολα λόγω γλώσσας να κατανοήσουμε τις έννοιες.

Ποιός ήταν ο Roger J. Williams;

image028

Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον, Oregon State University, και  από το 1940, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν.Έχει συγγράψει πολλά ευρέως χρησιμοποιούμενα εγχειρίδια της οργανικής χημείας και της βιοχημείας. Έγινε Ομότιμος Καθηγητής Χημείας το 1971 και αποσύρθηκε τη θέση αυτή το 1986 σε ηλικία 92 ετών.

Ενώ μελετούσε τη διατροφή των κυττάρων ζύμης ανακάλυψε,  την σύνθεση της  βιταμίνης Β5, το παντοθενικό οξύ, μιας απο τις  βιταμινές του συμπλέγματος Β που απαιτείται από κάθε κύτταρο στο ανθρώπινο σώμα. Αργότερα ανακάλυψε μια άλλη βιταμίνη του συμπλέγματος των βιταμινών Β το φολικό οξύ, και το ονοματοδότησε.

Συνέχεια

Το σήριαλ ελληνικός ζεόλιθος καλά κρατεί.

Προσπάθησα να συνοψίσω τα πολύ ενδιαφέροντα άρθρα του κυρίου Ζουγανέλη σε ότι αφορούν τον Ζεόλιθο και την υγεία.

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Μερικές χρήσιμες γνώσεις για τους ζεόλιθους

του καθ. δρ. Γ.Ζουγανέλη

Το ενδιαφέρον το δικό μου  για τους ζεόλιθους προέκυψε κατά τη διερεύνηση καινοτομιών που έχουν σχέση με τις ενεργειακές εφαρμογές του ζεόλιθου (βλέπετε εδώ), όπως και με τη χρήση του στο σχεδιασμό devices π.χ. sensors κλπ.

Ο ζεόλιθος είναι ένα αργιλοπυριτικό υλικό πορώδες, που κρυσταλλώνεται σε διάφορες συμμετρίες. Κύρια χαρακτηριστικά του είναι δύο: α) ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μοριακό κόσκινο

β) να ανταλλάξει ιόντα με το περιβάλλον του και

γ) να χρησιμεύσει σαν καταλύτης.

image_thumb

 Υπάρχει φυσικός ζεόλιθος και συνθετικός ζεόλιθος. Ο κάθε ένας έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και ιδιότητες ενώ η δομή του δεν είναι μόνο μία. Η μεταβολή της δομής κάθε είδους ζεόλιθου με την αλλαγή του περιβάλλοντος του (χημική σύσταση, πίεση, αλλαγή θερμοκρασίας, αλλαγή διαστάσεων κλπ.) αλλάζει και τις ιδιότητές του (φυσικές, χημικές, ηλεκτρονικές, οπτικές, μαγνητικές, ακουστικές κλπ).

O φυσικός ζεόλιθος είναι ένυδρος σε μεγάλο ποσοστό.

Η χρήση του ζεόλιθου σαν ενεργειακό υλικό φύλαξης θερμότητας είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον και αφορά την αύξηση της θερμοκρασίας του όταν ο ζεόλιθος είναι άνυδρος και την αφυδάτωσή του όταν αυτός τεχνητά θερμαίνεται. Και εδώ έχουμε σχεδιασμένες “δομές”, μόνο που είναι μεγάλων διαστάσεων και άλλης τεχνολογίας.

Μερικές σημαντικές επισημάνσεις που αφορούν τη διαφήμιση, χρήση και διάθεση των ζεολίθων.

Συνέχεια