Category: ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΤΗΣ ΚΟΥΖΙΝΑΣ


Το φαρμακείο της κουζίνας μας.

Πολλά έχουν γραφτεί για το ελαιόλαδο και τις θεραπευτικές του ιδιότητες, και προσωπικά, στο άρθρο

Ελαιόλαδο.Ισχυρή προστασία από καρδιαγγειακές παθήσεις, καρκίνο, και φλεγμονές

ανέλυσα τις θρεπτικές του ιδιότητες.

Σήμερα θα ξανασχοληθώ με το ελαιόλαδο, στα πλαίσια του φαρμακείου της κουζίνας με απλές συνταγές για επείγουσες καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε καθημερινά.

Πέραν του ότι το ελαιόλαδο, είναι αντιφλογιστικό, αποφρακτικό, αντιαναιμικό, αντιδηλητηριώδες, επουλωτικό, θερμαντικό, ηπατικό, χολαγωγό, αντιφλογιστικό, αντιπαρασιτικό, αντικαρκινικό, δυναμωτικό είναι και για τα εγκαύματα.

 Χτυπάμε ενα ασπράδι ωμού αυγού και προσθέτουμε 25  γραμμάρια ελαιόλαδου και έχουμε μια κρέμα για εγκαύματα κάθε είδους, φλογώσεις και πληγές.

untitled

 Μπορούμε να το πιούμε για 15 ημέρες 2 φορές την ημέρα επι 7-14 ημέρες, νηστικοί,για τα έλκη στομάχου και δωδεκαδακτύλου, ( μαζύ με την μαστίχα Χίου κάνει θαύματα), για την ελκώδη εντεροκολίτιδα,την κολίτιδα, δυσκοιλιότητα  και την χρόνια σκωληκοειδίτιδα.

Συνέχεια

Τα φάρμακα της κουζίνας μας

 Γαρίφαλλο η αλλοιώς μοσχοκάρφι, (ευγενία η αρωματική)  eugenia caryophyllata.

Nομίζω πως θα είναι χρήσιμο να δούμε τις φαρμακευτικές ιδιότητες  των τροφίμων και μπαχαρικών, που έχουμε σχεδόν όλοι μας στο ντουλάπι της κουζίνας μας.

Είναι το φυσικό μας φαρμακείο πρώτης ανάγκης και όχι μόνο.

Ετσι θα ξεκινήσω μια σειρά άρθρων με τα τρόφιμα και τα μπαχαρικά που υπάρχουν σε κάθε σπίτι.

Ας ξεκινήσουμε με το γαρίφαλλο κοινώς μοσχοκάρφι.

Σε όλων την κουζίνα μας βρίσκεται  ένα βαζάκι.

Έκτός από τα γλυκά το θυμόμαστε καμιά φορά και όταν έχουμε πονόδοντο, αλλά δεν βοηθάει μόνο στον πονόδοντο.

Βοηθάει στους νευροπονοκεφάλους , στις κήλες, στην κάντιντα και στην τριχοφυτία, λειχήνες, στις παθήσεις του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, στην νευραλγία τριδύμου. στις μεσοπλεύριες νευραλγίες, καυσαλγίες, στην νόσο του Πάρκινσον, ηπατίτιδα C, τον έρπητα τον απλό και στην σκλήρυνση κατά πλάκας.

Σκλήρυνση κατά πλάκας και αντιστροφή της, μέσω της διατροφής

Drying-Cloves

Τονώνει την ερωτική διάθεση και διεγείρει την πνευματική λειτουργία.

Συνέχεια

Η µαστίχα Χίου (Chios mastic) είναι µια αρωµατική ελαιορητίνη που παραλαµβάνεται από ένα αειθαλές µικρό δένδρο µε το βοτανικό όνοµα Pistacia lentiscus L. var. chia (Duham), που είναι γνωστό και µε την ονοµασία µαστιχόδενδρο Χίου.
Εικάζεται ότι τα βασικά αιτία της ενδηµικότητας µόνο στο νότιο τµήµα της Χίου είναι:

·         η όξινη σύσταση των εδαφών (λόγω του υποθαλάσσιου ηφαιστείου),

·         τα πολύ καλά στραγγιζόµενα εδάφη της περιοχής,

  • το ευνοϊκό µικροκλίµα της περιοχής, όπως η απουσία ακραίων θερµοκρασιών και ιδιαίτερα η έλλειψη χαµηλών θερµοκρασιών. Σε θερµοκρασία κάτω από 0 Cº, τα µαστιχόδενδρα καταστρέφονται.

Συνέχεια

-big16-04-10-14-19-38

Μαστίχα Χίου

 Η ιστορία της χάνεται στα βάθη των αιώνων… Θρύλοι, παραδόσεις, αγαπημένες συνήθειες, ιστορικές συγκυρίες, θρησκείες, τόποι, ταξίδια, άνθρωποι και πολιτισμοί συνθέτουν τον μύθο της Χιώτικης μαστίχας.

 Από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μέχρι το Βυζάντιο, τους Ενετούς και τους Οθωμανούς, από τις μελέτες του Διοσκουρίδη μέχρι το Βάλσαμο της Ιερουσαλήμ και από το πρώτο λουκούμι στην Κωνσταντινούπολη μέχρι το παραδοσιακό φαγητό saliq της Σαουδικής Αραβίας η μαστίχα συναρπάζει με το μοναδικό άρωμα και την ιδιαίτερη γεύση της. 189 π.Χ.:

 Οι Χιώτες καλλιέργησαν από πολύ νωρίς φιλικές σχέσεις με τη Ρώμη, προβλέποντας το ρόλο που επεφύλασσε η ιστορία στους Λατίνους.

 Το 189 π.Χ. ανταμείβονται για τη φιλία τους, με παραχώρηση αυτονομίας.

Πολλοί Ρωμαίοι πολίτες αρχίζουν να εγκαθίστανται στο νησί, γοητευμένοι από το κλίμα και τις οικονομικές δυνατότητες, ενώ Χιώτες εγκαθίστανται στη Ρώμη.

 Με τη συνδρομή τους, η μαστίχα που παράγεται στο νησί προωθείται προς την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας και την κατακτά. 6ος αιώνας μ.Χ.:

 Η μεταφορά της έδρας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη ισχυροποίησε τη γεωπολιτική θέση της Χίου που βρισκόταν στο θαλάσσιο σταυροδρόμι που ένωνε τη νέα πρωτεύουσα με τη Μεσόγειο.

 Τον 6ο αιώνα μ.Χ. στο νησί λειτουργούσαν δύο «εμπόρια», δηλαδή αγορές όπου γινόταν η διαπραγμάτευση των τοπικών προϊόντων.

 Το ένα βρισκόταν στην πόλη της Χίου και το άλλο στο Εμποριός, ένα λιμανάκι στο νότιο τμήμα του νησιού.

Από το Εμποριός εξαγόταν η μαστίχα.

Συνέχεια

Η μαστίχα είναι μια φυσική ρητίνη που βγαίνει από τον κορμό του μαστιχόδεντρου.

Το χρώμα της είναι υπόλευκο – υποκίτρινο και είναι ημιδιαφανής εώς διαφανής.

Το μαστιχόδεντρο ευδοκιμεί αποκλειστικά και μόνο στη Νότια Χίο.

Παίρνει την πλήρη ανάπτυξή του στα 40-50 χρόνια και ζει περίπου 100. Από τον 5ο έως τον 6ο χρόνο δίνει τη ρητίνη και μετά τον 15ο παράγει από 60-250γρ και σε σπάνιες περιπτώσεις 400γρ.

130px-Mastic_smΗ αποκλειστική παραγωγή της στο νησί της Χίου οφείλεται σύμφωνα με θεωρίες στο εύκρατο κλίμα της περιοχής και στα υποθαλάσσια ηφαίστεια και στο ασβεστολιθικό έδαφος.

Έχουν γίνει προσπάθειες να καλλιεργηθεί ο μαστιχοφόρος σχίνος και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας καθώς και σε άλλα κράτη, αλλά χωρίς επιτυχία και μάλιστα μόνο στο μισό μέρος του νησιού, στα μαστιχοχώρια.

Η ίδρυση των οικισμών χρονολογείται από την Βυζαντινή περίοδο, όμως στα χρόνια της Γενουατοκρατίας(1346–1566), οπότε και συστηματοποιείται η καλλιέργεια της Mαστίχας, παίρνουν την οριστική τους μορφή και παρά τις φθορές και τις καταστροφές που έχουν υποστεί στο πέρασμα των αιώνων εξακολουθούν να αποτελούν μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς.

Σκοπός της ίδρυσης και οργάνωσης των χωριών ήταν η συστηματική εκμετάλλευση του μονοπωλιακού προϊόντος της Μαστίχας.

Για την προστασία των χωρικών από τους επιδρομείς που μάστιζαν το Αιγαίο τους μεσαιωνικούς χρόνους οι θέσεις, των χωριών, ήταν αθέατες από τη θάλασσα , η διάταξη των οικισμών είχε φρουριακή μορφή και σε όλους παρατηρούνται κοινά χαρακτηριστικά στην πολεοδομική συγκρότηση: έχουν κλειστό τετράπλευρο σχήμα και τα τελευταία προς τα έξω σπίτια σχηματίζουν περιμετρικά το αμυντικό τείχος.

Στο κέντρο των οικισμών υπήρχαν ψηλοί ορθογώνιοι πύργοι και μικρότεροι κυλινδρικοί στις γωνίες του τείχους .

Οι  δρόμοι δεν ακολουθούν γεωμετρικές χαράξεις και η είσοδος στους οικισμούς ήταν δυνατή μόνο από μία πρόσβαση.

Τα σπίτια ακολουθούν ως προς την οργάνωση των χώρων τους τις ίδιες αρχές αλλά παρόλαυτα εμφανίζουν ποικιλία. Είναι λιθόκτιστα με ισόγειο και έναν όροφο και οι χώροι τους καλύπτονται από ημικυλινδρικούς θόλους(γέρματα).

Στο ισόγειο ήταν οι στάβλοι και οι αποθήκες  για τα γεωργικά προϊόντα , ενώ στον όροφο τα δωμάτια κατοικίας , που αναπτύσσονταν γύρω από ένα κεντρικό υπαίθριο χώρο , το «πουντί» , που χρησίμευε για τον λιασμό και τον αερισμό του ορόφου .

Τα δώματα των σπιτιών ήταν σχεδόν στο ίδιο ύφος , έτσι ώστε να γίνεται εύκολη η διαφυγή των κατοίκων σε περίπτωση κινδύνου , από σπίτι σε σπίτι.

Σήμερα, Μαστίχα παράγουν 24 χωριά τα οποία είναι χαρακτηρισμένα ως παραδοσιακοί ή διατηρητέοι οικισμοί από το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού.

Οι ιδιότητες της μαστίχας είχαν ανακαλυφθεί από τα αρχαία χρόνια.

Οι πρώτες αναφορές προέρχονται από τον Ηρόδοτο τον 5ο αιώνα π.χ..

Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς αναφέρονται στις θεραπευτικές ιδιότητες της μαστίχας όπως ο Πλίνιος, Ο Θεόφραστος, ο Διοσκουρίδης και ο Γαληνός.

Οι φαρμακευτικές της ιδιότητες ήταν γνωστές και στον Ιπποκράτη.

Στην αρχαία Ρώμη χρησιμοποιούσαν οδοντογλυφίδες από Μαστιχόδεντρα για να λευκαίνουν τα δόντια τους.

Στην αρχαία Ελλάδα μασούσαν το αποξηραμένο ρητινώδες υγρό που έρεε από το φλοιό του μαστιχόδεντρου.

Επίσης βρέθηκαν ιατρικές συνταγές στις οποίες φαίνεται πως χρησιμοποιούσαν τη μαστίχα σε διάφορες ασθένειες.

Η παραγωγή της μαστίχας γίνεται από τον Ιούνιο εώς το Σεπτέμβριο.

Η γεύση της μαστίχας στην αρχή του μασήματος είναι μάλλον πικρή στη συνέχεια όμως εξαφανίζεται και το ειδικό της άρωμα προσδίδει μια ιδιαίτερη γεύση.

Η σκληρότητά της οφείλεται σε πολλούς παράγοντες όπως η θερμοκρασία, ο χρόνος έκθεσης της μαστίχας και το μέγεθος που έχει το δάκρυ.

Συνέχεια