Tag Archive: έλκος στομάχου


Το φάρμακο «Ελγάκο»

Τα ευρήματα των δύο αυστραλών επιστημόνων, για τα οποία τιμήθηκαν εφέτος με το βραβείο Νομπέλ Ιατρικής και Φυσιολογίας, δικαιώνουν την πρακτική που ακολούθησε για τη θεραπεία του έλκους πριν από 24 χρόνια ο έλληνας επιστήμονας.

Ο γιατρός των φτωχών, το ΕΛΚΟΣ και το Νομπέλ

Τι σχέση μπορεί να έχει η άρνηση κάποιων διεθνών φαρμακευτικών εταιρειών να παραγάγουν ένα σκεύασμα πριν από 43 χρόνια, η απόρριψη ενός επιστημονικού άρθρου από μια αμερικανική ιατρική επιθεώρηση πριν από 39 χρόνια, η επιβολή ενός προστίμου 4.000 δραχμών πριν από 37 χρόνια και η ανακρίβεια μιας συντάκτριας επιστημονικών θεμάτων σε μια ελληνική εφημερίδα πριν από μερικές εβδομάδες; H απάντηση στον παραπάνω γρίφο είναι ότι όλα αυτά τα γεγονότα αδίκησαν το έργο του Ιωάννη Λυκούδη, ενός γιατρού που ήταν τόσο μπροστά από την εποχή του ώστε να χρειαστούν πολλά χρόνια για να αντιληφθούν οι συνάδελφοί του το μέγεθος της προσφοράς του. Ο Ιωάννης Λυκούδης πέθανε το 1980, δύο μόλις χρόνια προτού οι αυστραλοί επιστήμονες, που τιμήθηκαν με το εφετινό βραβείο Νομπέλ Ιατρικής και Φυσιολογίας, ανακοινώσουν τα ευρήματά τους που τον δικαίωναν. «Το Βήμα» σάς διηγείται σήμερα την πραγματικά αξιοθαύμαστη ιστορία του Ιωάννη Λυκούδη ελπίζοντας ολόψυχα ότι η ανακρίβειά μας θα είναι και η τελευταία αδικία στο έργο του…

1reh7b

 

Συνέχεια

Η µαστίχα Χίου (Chios mastic) είναι µια αρωµατική ελαιορητίνη που παραλαµβάνεται από ένα αειθαλές µικρό δένδρο µε το βοτανικό όνοµα Pistacia lentiscus L. var. chia (Duham), που είναι γνωστό και µε την ονοµασία µαστιχόδενδρο Χίου.
Εικάζεται ότι τα βασικά αιτία της ενδηµικότητας µόνο στο νότιο τµήµα της Χίου είναι:

·         η όξινη σύσταση των εδαφών (λόγω του υποθαλάσσιου ηφαιστείου),

·         τα πολύ καλά στραγγιζόµενα εδάφη της περιοχής,

  • το ευνοϊκό µικροκλίµα της περιοχής, όπως η απουσία ακραίων θερµοκρασιών και ιδιαίτερα η έλλειψη χαµηλών θερµοκρασιών. Σε θερµοκρασία κάτω από 0 Cº, τα µαστιχόδενδρα καταστρέφονται.

Συνέχεια

Ιατρική της ψυχής. Γ μέρος.

ΕΓΚΑΥΜΑ

Η φωτιά μπορεί να είναι το έργο ενός μανιακού,ο οποίος την απολαμβάνει ή το έργο ενός βοσκού που καίει τα πευκοδάση στα νησιά της Μεσογείου,γιατί αυτά τα δέντρα δεν αξίζουν τίποτα για τα πρόβατα του,αλλά υπάρχει επίσης και η αναγκαία φωτιά που καίει το άχρηστο ή μας ζεσταίνει το χειμώνα.Σύμφωνα μ’αυτή την εικόνα.τα εγκαύματα μερικές φορές είναι πιο ευεργετικά απ’όσο πιστεύουμε.

Ένα σχεδόν τυφλό κορίτσι αναποδογυρίζει μια μικρή κατσαρόλα βραστού νερού πάνω στο αριστερό της πόδι.

Την περιθάλπουν.Τρεις εβδομάδες αργότερα,χύνει άλλη μια κατσαρόλα βραστό νερό ακριβώς στο ίδιο σημειό…Στην πραγματικότητα έχει χρησιμοποιήσει μια μόξα(σημ,μετ:Η μόξα είναι συνήθως μια ράβδος φτιαγμένη από βότανα,που θυμίζει τις ράβδους θυμιάματος,την οποία πλησιάζει ο βελονιστής στο δέρμα,πάνω σ’ένα σημείο βελονισμού,προκειμένου να περιθάλψει)σαφώς κάπως βίαιη ,στη θέση κάποιου σημείου βελονισμού το οποίο χρειάζεται περίθαλψη:

»Τα μάτια δεν βλέπουν καθαρά!»Μ’αυτόν τον τρόπο «περιέθαλψε» το αριστερό πόδι,γιατί στην πραγματικότητα ξέρει πως μέσα της δεν θέλει να δει κάποια επώδυνα πράγματα σχετικά με τους συγγενείς της.

στοά_αβάτου

 

 

Μια άλλη κοπέλα ρίχνει μια κατσαρόλα βραστό νερό στο αριστερό της χέρι.Την επόμενη μέρα αντιλαμβάνεται ότι το μόνο δάκτυλο που επιρρεάστηκε πολύ είναι ο παράμεσος:Εδώ κι ένα μήνα ελιχε πολύ οδυνηρές σχέσεις με κάποιον σύντροφο,και δεν μπόρεσε να χωνέψει το σταμάτημα της σχέσης.Το δάκτυλο όπου φοράμε τη βέρα έδειχνε τον πόνο του κι είχε τραβήξει πάνω του μια μόξα ,πάνω στο σημείο: «Φράγμα Εφόδου «,το φράγμα σηκώθηκε και το κακό εμφανίστηκε κάτω από το φως της μέρας.

Περιθάλψτε τα εγκαύματα σας,κι έπειτα πηγαίνετε να δείτε τι σας συνέβη,μελετώντας ό,τι αντιστοιχεί στο σημείο του εγκαύματος.

ΕΚΖΕΜΑ

Συνέχεια

-big16-04-10-14-19-38

Μαστίχα Χίου

 Η ιστορία της χάνεται στα βάθη των αιώνων… Θρύλοι, παραδόσεις, αγαπημένες συνήθειες, ιστορικές συγκυρίες, θρησκείες, τόποι, ταξίδια, άνθρωποι και πολιτισμοί συνθέτουν τον μύθο της Χιώτικης μαστίχας.

 Από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μέχρι το Βυζάντιο, τους Ενετούς και τους Οθωμανούς, από τις μελέτες του Διοσκουρίδη μέχρι το Βάλσαμο της Ιερουσαλήμ και από το πρώτο λουκούμι στην Κωνσταντινούπολη μέχρι το παραδοσιακό φαγητό saliq της Σαουδικής Αραβίας η μαστίχα συναρπάζει με το μοναδικό άρωμα και την ιδιαίτερη γεύση της. 189 π.Χ.:

 Οι Χιώτες καλλιέργησαν από πολύ νωρίς φιλικές σχέσεις με τη Ρώμη, προβλέποντας το ρόλο που επεφύλασσε η ιστορία στους Λατίνους.

 Το 189 π.Χ. ανταμείβονται για τη φιλία τους, με παραχώρηση αυτονομίας.

Πολλοί Ρωμαίοι πολίτες αρχίζουν να εγκαθίστανται στο νησί, γοητευμένοι από το κλίμα και τις οικονομικές δυνατότητες, ενώ Χιώτες εγκαθίστανται στη Ρώμη.

 Με τη συνδρομή τους, η μαστίχα που παράγεται στο νησί προωθείται προς την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας και την κατακτά. 6ος αιώνας μ.Χ.:

 Η μεταφορά της έδρας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη ισχυροποίησε τη γεωπολιτική θέση της Χίου που βρισκόταν στο θαλάσσιο σταυροδρόμι που ένωνε τη νέα πρωτεύουσα με τη Μεσόγειο.

 Τον 6ο αιώνα μ.Χ. στο νησί λειτουργούσαν δύο «εμπόρια», δηλαδή αγορές όπου γινόταν η διαπραγμάτευση των τοπικών προϊόντων.

 Το ένα βρισκόταν στην πόλη της Χίου και το άλλο στο Εμποριός, ένα λιμανάκι στο νότιο τμήμα του νησιού.

Από το Εμποριός εξαγόταν η μαστίχα.

Συνέχεια

Η μαστίχα είναι μια φυσική ρητίνη που βγαίνει από τον κορμό του μαστιχόδεντρου.

Το χρώμα της είναι υπόλευκο – υποκίτρινο και είναι ημιδιαφανής εώς διαφανής.

Το μαστιχόδεντρο ευδοκιμεί αποκλειστικά και μόνο στη Νότια Χίο.

Παίρνει την πλήρη ανάπτυξή του στα 40-50 χρόνια και ζει περίπου 100. Από τον 5ο έως τον 6ο χρόνο δίνει τη ρητίνη και μετά τον 15ο παράγει από 60-250γρ και σε σπάνιες περιπτώσεις 400γρ.

130px-Mastic_smΗ αποκλειστική παραγωγή της στο νησί της Χίου οφείλεται σύμφωνα με θεωρίες στο εύκρατο κλίμα της περιοχής και στα υποθαλάσσια ηφαίστεια και στο ασβεστολιθικό έδαφος.

Έχουν γίνει προσπάθειες να καλλιεργηθεί ο μαστιχοφόρος σχίνος και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας καθώς και σε άλλα κράτη, αλλά χωρίς επιτυχία και μάλιστα μόνο στο μισό μέρος του νησιού, στα μαστιχοχώρια.

Η ίδρυση των οικισμών χρονολογείται από την Βυζαντινή περίοδο, όμως στα χρόνια της Γενουατοκρατίας(1346–1566), οπότε και συστηματοποιείται η καλλιέργεια της Mαστίχας, παίρνουν την οριστική τους μορφή και παρά τις φθορές και τις καταστροφές που έχουν υποστεί στο πέρασμα των αιώνων εξακολουθούν να αποτελούν μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς.

Σκοπός της ίδρυσης και οργάνωσης των χωριών ήταν η συστηματική εκμετάλλευση του μονοπωλιακού προϊόντος της Μαστίχας.

Για την προστασία των χωρικών από τους επιδρομείς που μάστιζαν το Αιγαίο τους μεσαιωνικούς χρόνους οι θέσεις, των χωριών, ήταν αθέατες από τη θάλασσα , η διάταξη των οικισμών είχε φρουριακή μορφή και σε όλους παρατηρούνται κοινά χαρακτηριστικά στην πολεοδομική συγκρότηση: έχουν κλειστό τετράπλευρο σχήμα και τα τελευταία προς τα έξω σπίτια σχηματίζουν περιμετρικά το αμυντικό τείχος.

Στο κέντρο των οικισμών υπήρχαν ψηλοί ορθογώνιοι πύργοι και μικρότεροι κυλινδρικοί στις γωνίες του τείχους .

Οι  δρόμοι δεν ακολουθούν γεωμετρικές χαράξεις και η είσοδος στους οικισμούς ήταν δυνατή μόνο από μία πρόσβαση.

Τα σπίτια ακολουθούν ως προς την οργάνωση των χώρων τους τις ίδιες αρχές αλλά παρόλαυτα εμφανίζουν ποικιλία. Είναι λιθόκτιστα με ισόγειο και έναν όροφο και οι χώροι τους καλύπτονται από ημικυλινδρικούς θόλους(γέρματα).

Στο ισόγειο ήταν οι στάβλοι και οι αποθήκες  για τα γεωργικά προϊόντα , ενώ στον όροφο τα δωμάτια κατοικίας , που αναπτύσσονταν γύρω από ένα κεντρικό υπαίθριο χώρο , το «πουντί» , που χρησίμευε για τον λιασμό και τον αερισμό του ορόφου .

Τα δώματα των σπιτιών ήταν σχεδόν στο ίδιο ύφος , έτσι ώστε να γίνεται εύκολη η διαφυγή των κατοίκων σε περίπτωση κινδύνου , από σπίτι σε σπίτι.

Σήμερα, Μαστίχα παράγουν 24 χωριά τα οποία είναι χαρακτηρισμένα ως παραδοσιακοί ή διατηρητέοι οικισμοί από το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού.

Οι ιδιότητες της μαστίχας είχαν ανακαλυφθεί από τα αρχαία χρόνια.

Οι πρώτες αναφορές προέρχονται από τον Ηρόδοτο τον 5ο αιώνα π.χ..

Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς αναφέρονται στις θεραπευτικές ιδιότητες της μαστίχας όπως ο Πλίνιος, Ο Θεόφραστος, ο Διοσκουρίδης και ο Γαληνός.

Οι φαρμακευτικές της ιδιότητες ήταν γνωστές και στον Ιπποκράτη.

Στην αρχαία Ρώμη χρησιμοποιούσαν οδοντογλυφίδες από Μαστιχόδεντρα για να λευκαίνουν τα δόντια τους.

Στην αρχαία Ελλάδα μασούσαν το αποξηραμένο ρητινώδες υγρό που έρεε από το φλοιό του μαστιχόδεντρου.

Επίσης βρέθηκαν ιατρικές συνταγές στις οποίες φαίνεται πως χρησιμοποιούσαν τη μαστίχα σε διάφορες ασθένειες.

Η παραγωγή της μαστίχας γίνεται από τον Ιούνιο εώς το Σεπτέμβριο.

Η γεύση της μαστίχας στην αρχή του μασήματος είναι μάλλον πικρή στη συνέχεια όμως εξαφανίζεται και το ειδικό της άρωμα προσδίδει μια ιδιαίτερη γεύση.

Η σκληρότητά της οφείλεται σε πολλούς παράγοντες όπως η θερμοκρασία, ο χρόνος έκθεσης της μαστίχας και το μέγεθος που έχει το δάκρυ.

Συνέχεια